Scenariusze lekcji

Scenariusze lekcji

1. Mit inspiracją dla artystów, czyli jak Zbigniew Herbert opowiedział historię Apolla i Marsjasza.

2. Między nicością a nieskończonością, czyli jak M. Sęp – Szarzyński i – El Greco portretują człowieka barokowego

3. Poetyckie manifesty dwu pokoleń młodzieży – „Oda do młodości” A. Mickiewicza i „Do młodych” A. Asnyka

Mit inspiracją dla artystów, czyli jak Zbigniew Herbert opowiedział historię Apolla i Marsjasza.

 

Konspekt lekcji otwartej w klasie I liceum ogólnokształcącego
Prowadząca: mgr Iwona Pawłowska

  1. Temat lekcji: Mit inspiracją dla artystów, czyli jak Z. Herbert opowiedział historię Apolla i Marsjasza.
  2. Cele lekcji: a/ utrwalenie wiadomości o postaciach mitycznych,

b/ zapoznanie z wierszem Z. Herberta “Apollo i Marsjasz”,

c/ uświadomienie uczniom zjawiska intertekstualności,

d/ ćwiczenie umiejętności czytania ze zrozumieniem,

e/ kształcenie umiejętności analizowania i syntetyzowania.

  1. Metody i formy pracy: metoda metaplanu, praca z tekstem, praca w grupach.
  2. Tok lekcji: a/ czynności wstępne,

b/ zapisanie tematu,

c/ wyznaczony uczeń streszcza mit o Apollu i Marsjaszu,

d/ informacja nauczyciela o zjawisku intertekstualności w literaturze oraz o poecie współczesnym, klasycyzującym – Z. Herbercie,

e/ lektura wiersza “Apollo i Marsjasz”,

f/ podział klasy na grupy pracujące metodą metaplanu, przydział zadań, rozdanie materiałów i pytań. Każda grupa pracuje nad tym samym problemem. Po zakończeniu pracy losowo zostaje wybrana grupa prezentująca swój plakat, pozostali uczniowie dokonują ewentualnych korekt lub uzupełnień.

 

Jak Z. Herbert opowiedział mit o Apollu i Marsjaszu?

Jak było? ( co napisał poeta o pojedynku boga z sylenem? )

- opisał główny problem, ale zmienił szczegóły, niektóre dopisał, skonkretyzował

- wycie Marsjasza potraktował jak dalszą część pojedynku,

- krzyk Marsjasza jest prawdziwy w przeciwieństwie do nienaturalnie pięknej muzyki boga,

- Marsjasz krzykiem porusza naturę i pokonuje Apolla

- Herbert zaczyna swoją opowieść w momencie, kiedy kończy się mit.

Jak być powinno? ( co o pojedynku mówią mity? )

- Apollo wygrywa, bo gra piękniej,

- bóg ukarał zarozumiałego syrena,

- obdarcie Marsjasza ze skóry spowodowało smutek.

Dlaczego nie jest tak, jak być powinno? ( dlaczego wiersz Herberta inaczej ujmuje problem pojedynku? )

- jest inspirowany mitem, ale nie może powielać dokładnie treści podania,

- wiersz jest oryginalnym dziełem, naznaczonym indywidualnością jego twórcy,

- autora bardziej od samej historii interesują problemy etyczne,

- wiersz powstaje w XX wieku.

Wnioski: Dla Z. Herberta mit jest punktem wyjścia do rozważań o problemach ogólnoludzkich. Nie traktuje mitu dosłownie, lecz metaforycznie, bohaterowie są archetypami. Czytelnik nie zrozumie tekstu bez znajomości mitu.

5.Nauczyciel ocenia zaangażowanie uczniów.

6.Zadanie domowe: Znaleźć w literaturze lub sztuce nawiązania do powszechnie znanych mitów i dokonać analizy i interpretacji porównawczej.

Iwona Pawłowska

 

 

Temat: Między nicością a nieskończonością, czyli jak M. SępSzarzyński i - El Greco portretują człowieka barokowego
( temat realizowany na
dwóch godzinach lekcyjnych )

SCENARIUSZ LEKCJI w klasie I liceum ogólnokształcącego – język polski

 

Cele lekcji: 1/ukazanie związku literatury i sztuki z atmosferą epoki

2/zapoznanie z twórczością M. Sępa – Szarzyńskiego Sonety IV i V

i obrazem El Greca “Pogrzeb hrabiego Orgaza”

3/przedstawienie koncepcji człowieka barokowego na podstawie

literatury, malarstwa i tekstów filozoficznych ( B. Pascal )

4/przypomnienie założeń augustynizmu

Metody i formy lekcji: praca z całym zespołem i w grupach, wykład, analiza i

Interpretacja tekstów

Pomoce: podręcznik, reprodukcja obrazu El Greco “Pogrzeb hrabiego…”

Przebieg lekcji:

  1. Czynności wstępne.
  2. Zapisanie tematu lekcji.
  3. Odczytanie przez uczniów, którzy wcześniej zostali wyznaczeni do zadania, notek biograficznych M. Sępa – Szarzyńskiego i El Greca ( szczególną uwagę należy tu zwrócić na fakt, że obaj artyści żyli de facto w renesansie, ale ich twórczość wykracza poza granice epoki, jest zapowiedzią atmosfery baroku; Szarzyński i El Greco to twórcy potrydenccy, należeli do ruchu kontrreformacyjnego i reprezentują mistycyzm katolicki.
  4. Przypomnienie założeń filozofii św. Augustyna, która odradza się w baroku

( człowiek – istota tragiczna, rozdarta między cielesnością a duchowością, marnością a doskonałością ).

  1. Podział klasy na dwie grupy tzw. “historyków literatury”, którzy będą

pracować z “Sonetami” M. Sępa – Szarzyńskiego oraz “historyków sztuki”,

których zadaniem jest interpretacja obrazu El Greca. Każda grupa otrzymuje zadania polegające na tym, by w analizowanych tekstach kultury skupić się

na następujących zagadnieniach:

a/ związek tekstu z filozofią św. Augustyna

b/ relacja Bóg – człowiek

c/ dynamika

d/ problem śmierci

  1. Prezentacja tekstów i dokonań grup – przewidywane odpowiedzi:

 

 

Historycy literatury:A/ człowiek jest “wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie”, dramatycznie rozdarty między cielesnością, materią a duchowością, uznaje marność doczesności

B/ określenie Boga “wieczna i prawa piękność”, wyraźny jest dystans między Bogiem i człowiekiem, możliwe jest obcowanie z Bogiem dopiero po śmierci, pod warunkiem poskromienia swej cielesności

C/ dynamika polega na nieustannej walce człowieka z jego słabościami, walka ta toczy się zarówno wewnątrz człowieka, jak i na zewnątrz

D/ świadomość śmierci nie odstępuje człowieka, dlatego traktuje życie jako etap przejściowy do wieczności, zauważa jego vanitatywny charakter

Historycy sztuki:A/ ciało stanowi więzienie dla duszy, która dopiero po śmierci może się uwolnić, porzucić “dół” i wznieść się do nieba, w którym czekają już pośrednicy między duszą a Bogiem

B/ zaznaczony jest dystans między Bogiem ( tu Chrystusem ) a człowiekiem, pośrednikami są zmarli i święci; przez środek obrazu można poprowadzić linię łączącą hrabiego, jego duszę i Chrystusa

C/ dynamiczny jest obraz nieba, postaci są w ruchu, sklepienie niebieskie otwiera się, by przyjąć duszę, wyraźnie zaznaczona jest opozycja góra – dół, dynamika – statyczność, prawdziwe życie jest w górze

D/ śmierć to oddzielenie duszy od ciała, które jest bezwładne, dusza wędruje do nieba, jest uskrzydlonym dzieckiem – symbol powtórnych narodzin; śmierć to przejście do lepszego świata

 

  1. Zwrócenie uwagi na nieprzypadkową zbieżność w ukazywaniu spraw ostatecznych u obu twórców. Wynika ona z atmosfery epoki – kontrreformacja, triumf teologii, zwrot ku metafizyce. Na zakończenie lekcji odczytanie fragmentów “Myśli” Pascala. Podkreślenie, że filozof dostrzega w człowieku wielkość i nicość jednocześnie “Człowiek jest podzielony i sam sobie przeciwny”.
  2. Zadanie domowe tzw. wizualizacja – W formie plakatu przedstaw człowieka baroku i jego świat wartości.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>